عاشق الکی نوشتن هستم

من آدم الکی هستم....

آنچه كه مي تابيد بي دريغ

از پس ليوان شيشه اي الكل

آنكه سوسو ميزد مداوم و ممتد

چشمهاي تو بود

آنچه  مينواخت پنجه هاي خونينش را بر پيكره ي داغ تو

آنچه گره ميزد گيسويش را بر گردن تو

دستهاي من بود

دستهاي من بود و دستهاي من

و تا ابد دستهاي من بود

او كه باخته بود در سور ناسور شده ي عشق تو

او كه داغمه ي زخمهايش بر ديوارها ترك ميزد

او كه مشت ميكوبيد بر آيينه

همان كه تاول گونه هاش از اشك چركين بود

همان كه گيسوي بلوطيش جنگلي باران خورده بود

نه من نبودم

من ؟آسوده خفته بودم در گوري كه راهب پير بودايي كنده بود

همان گوري كه پر بود از لاشه ي سگهاي وحشي و فسيل بنفشه هاي جنگلي.

من از تو رها بودم

از تو ترك ميكردم بستر را

و با تو مي آرميدم در آن

اما تو از من رها نبودي.

ميشناختم فاحشه اي را كه تنش كتيبه اي بود

از كبوديهاي قصاب محل

تا نوازشها شاعر ترانه فروش

و امضاي آقاي وزير

اما نميدانم در ميان آن همه خاطره

آن عكس از تو چه بود

بر صحراي سينه اش!

مهبد به من ایمیل داده بود.وقتی برایش نوشتم چه بر سرم آمده.نوشته بود

همیشه در گوشه ای از جهان

مردی به انتظار زنی زیبا نشسته

و وقتی زنی زیبا می گرید

چشمهایش خونی می شود

و وقتی زنی زیبا میمیرد

زمین هم میمیرد...

((دنبال مرد آرزوهایت باش...من مطمئنم که آدمهای عادی لایق چشمان تو نیستند))

او میداند که من برای زنده ماندن به معجزه محتاجم؟

من کی هستم؟داشتم پستهای 3 سال پیش و نظراتشان را میخواندم...چه روزهایی بود...چه روزهای ساده ای...17 18 سالم بود و مدرسه میرفتم.البته هنوز آن موقع هنوز موهایم بلوطی بود و اسیر رنگ موهای مختلف نشده بود.آن موقع البته هنوز افتخار آشنایی با آخرین متد آرایشگری را نداشتم و آن قدر هم آزاد نبودم که مهمانی بروم و نیمه شب برگردم...شعر میگفتم و همه هم دوستم داشتند.اما الان آنهایی که مرا نمیشناسند در بهترین حالت مرا ((داف))مینامند و آنهایی که میشناسند هم ((دیوانه ی باهوش)).میبینید؟در حالیکه اینها اصلا شایسته من نیست و باید من را((مزخرف دیوانه))یا((از دست رفته))بنامند.این عادلانه نیست.این روزها همدم تنهایی مضحک و رعب آور من صدای محزون EVANESCENCE است که میخواند:dont try to fixed me im not broken! میبینید که.روزهای طلایی من در اتاق دود گرفته ای میگذرد که همدمش فقط دود است:suddenly i know im not sleeping!.شاید من کسل کننده باشم اما این روزها ازمن کسل کننده ترند.روزهایی که تنها آغوش مردانه ای آرامت میکند که از آن تو نیست.روزهایی که لعنتی ها تمام هم نمیشوند.روزهای مبتذلی که در بین آدمهای احمقی میگذرد که کعبه آمال آنها این است که شبیه فلان بازیگر یا خواننده شوند.آدمهایی که حتی نمیتوانند گریه کنند یا بخندند.بیخیال اینها عوارض دیوانگیست.!

.................

پ.ن.من خودم میدانم چقدر مزخرفم.شما خودتان را خسته نکنید!

تو بودی؟

آیا تو بودی که آرامش غمگنانه ملحفه را بهم زد؟

دستهایت در دستهای من لغزید

اکسیر گرم دهانت قفل دهانم را شکست

و هرم طوفانی نفسهایت

گردن نحیفم را در هم کوبید؟

باور نمیکنم

رویا بود؟

شراب خانگی بود یا پری سبز؟

...................

من نفسهای بلندت را میشنوم

چشمهای خمار از هوست را

دوست دارم عضله های گرفته تنت را

و ملحفه خونی شد!

..................

تمام شد

میراث اجداد مونثم

سند نجابتم را

خاطره دار خریتم را

با عشق تقدیم تو میکنم!

کجای این تاریخ سیاه و زندگی روزمره

شاید گیسوی دختری که باد او را با خود برد

دیگر رنگ خورشید طوفانی نبود

شاید عشق نفرت حسرت و بغض دروغی بیش نبود

شاید بهار به دنیا آمد تا خلا وجود پاییز را پر کند.

شاید ۲۰ سالگی هرگز وجود نداشت.

شاید تمام این روزها رویای زمستانی بود.

شاید من هرگز وجود نداشت.

......................................

انگار یک نفر با منطق فیلسوفانه ای آرامم کرده است.

انگار شراب جوشنده وجودم ته نشین شده است.

من به خورشید باز میگردم...